Utrechts straten

Corrie Huiding: 'Meer van hetzelfde'

Het liefst zou Corrie Huiding willen dat de Binnenstad weer was zoals in haar jonge jaren, maar ze weet drommels goed dat het geheugen haar wil bedriegen. In haar herinnering is het Vredenburgplein supergezellig, met het grote terras van hotel Noord-Brabant, de Vreeburgbioscoop en met leuke winkels.


Ze is bijna vergeten dat de rest van het plein een parkeerplaats was, aan de westkant afgesloten door de hoge, sombere gebouwen van de Jaarbeurs. Corrie: ‘Zo is het met mij: ik onthoud de mooie dingen en vergeet de slechte. Alleen als je oude foto’s bekijkt weet je weer dat overal auto’s reden, dat ze overal op de stoepen geparkeerd waren. En dat een heleboel huizen op instorten stonden’.


Corrie Huiding (65) woont al haar hele leven in Utrecht, eerst in de Eerste-Daalsedijkbuurt en vanaf ’74 in Wijk C. Haar geheugen mag haar dan op sommige punten misleiden, maar van andere dingen is ze zeker dat ze kloppen. ‘Er was absoluut een veel gevarieerder winkelaanbod. In de Lange Elisabethstraat had je bijvoorbeeld een paardenslager en een gewone slager. Het is allemaal heel erg saai geworden: kleding, schoenen, telefoonwinkels, koffietenten. ‘


Kleine man
Het Nieuwe Hoog Catharijne vindt Huiding ruim en prettig: ‘Maar ik heb er niets te zoeken. Alles is afgestemd op jonge mensen. De macht van Klepierre vind ik trouwens vreselijk. Alleen al dat de winkels tot acht uur open móeten zijn. Ik zou zeggen: denk ook eens aan het personeel. De kleine winkeliers in de Binnenstad – voor zover die nog bestaan – moeten wel volgen, ten koste van hun privéleven. De kleine man wordt kapotgemaakt.’

 


Corrie Huiding © Sjaak Ramakers


Na de geboorte van haar eerste zoon werkte Corrie niet meer in loondienst. ‘Ik zei altijd: Mijn man verdient de centen, ik geef ze uit’. Maar voor dat uitgeven had (en heeft) ze weinig tijd. Ze stortte zich volledig op het vrijwilligerswerk en wordt daar tot op de dag van vandaag door in beslag genomen. Al sinds de oprichting is ze lid van de wijkraad, van het Wijk C-Komitee en van het comité Wijk C-West. Ze zat in het helaas ter ziele gegane Senioren Actief, dat op de bres stond voor ouderenhuisvesting en is zeer actief in het Bartoholomeusgasthuis.


Verhuisblokkade
In de wijkraad neemt ze maar weinig het woord, maar als ze het wél doet is het raak. Het zijn vooral ontwikkelingen rond het wonen die haar kwaad maken. Thuis, in de Bergstraat, noemt ze een voorbeeld. Een ouder echtpaar woont in een huurhuis. Een aardig huis, maar met die trappen, die drempels, die douche en slaapkamer op de eerste verdieping wordt het zo langzamerhand ongeschikt. Ze willen op tijd naar een kleiner huurappartement met alles gelijkvloers. Maar hoe gek het ook klinkt, dat kunnen ze niet betalen. Want de woningbouwvereniging grijpt het vertrek van de eerdere bewoners van het appartement aan om de huur met honderden euro’s te verhogen. Volgens Corrie Huiding wordt het woonklimaat de laatste tijd snel slechter. De splitsingen en omzettingen van woningen leiden er toe dat er een grote vlottende groep komt voor wie de Binnenstad slechts een doorgangshuis is. ‘Al die studenten... dat is niet altijd prettig. Ze interesseren zich totaal niet voor de buurt, ze komen laat thuis en maken dan herrie, ze gaan tekeer met hun fietsen en na een paar jaar is er weer een nieuwe ploeg.’


Basdreunen
Ze is niet tegen horeca, ‘Maar dat elk leegkomend pand nu horeca wordt... al die horeca is misschien een toegevoegde waarde voor anderen, maar niet voor de bewoners. Zij zitten met de overlast... met de basdreunen tot diep in de nacht.’


En toch... ’als ik langs de grachten loop dan denk ik: wat is dit toch in een unieke stad. Wij blijven wonen in dit huis... Ik wil hier tussen zes plankjes uitgedragen worden.’ 

Geschreven door Dick Franssen

Uit de Binnenstadskrant nummer 1, 2018


<< terug naar overzicht